Slom kodeksa licemerja
Afera WikiLeaks ima dvostruku vrednost. S jedne strane, ispostavlja se da je to lažni skandal, skandal koji samo izgleda kao skandal naspram licemernog okruženja u kom se razvijaju odnosi između države, građanstva i štampe. S druge, on označava ogromnu promenu u međunarodnoj komunikaciji – i najavljuje regresivnu budućnost napretka ”rakovim korakom”.
Kada bih poslednjih pet godina svog života probala da stavim u nekoliko reči, one bi sigurno bile: komuniciranje, simbol, znak, značenje, kod, interpretacija. U toliko različitih situacija. E sad, kad uzmem te reči i složim ih ovako jednu uz drugu, pored njih se nekako spontano i prirodno ispiše ime Umberta Eka. Ovo je priča o njemu.
Umberto Eco
Po želji svog oca da postane advokat, upisao se na Univerzitet u Torinu, i po onome što je izgleda sudbina mnogih velikih pisaca, napušta studije prava i protiv volje svog oca upisuje srednjevekovnu filozofiju i književnost. Doktorat iz filozofije odbranio je 1954. godine sa tezom o Tomi Akvinskom. Posle ovoga, ulazi u svet novinarstva kao urednik kulturnog programa na Italijanskoj radio televiziji (RAI), koja mu je dala mogućnost da iz prve ruke ispita modernu kulturu kroz oči medija. Prvu knjigu, Il problema estetico in San Tommaso, objavio je 1956. godine kao nastavak doktorske teze. Iste godine počeo je da predaje na Univerzitetu koji je i sam pohađao i tokom tog vremena počeo je da gradi mrežu avangardnih pisaca, muzičara i slikara, koji su i danas u velikom broju povezani sa njim.
